Bir gün…
Daha önce hiç görmediğin ancak seni heyecanlandıran bir yabancıyla karşılaştın…
Elin ayağın birbirine dolandı önce, hayranlığını gizlemeye çalıştıkça daha da belli ettin kendini…
Sonra uzaktan uzağa onu izlemeler başladı.

Bir gülüşü ile uykularının kaçmasına sebep olan gizemler ülkesinden gelen yabancıydı o…
Artık Mutluluğunun tek kaynağı da olmuştu.
Adını bile bilmediğin bir yabancı nasıl oluyor da senin bu kadar dengeni bozabiliyordu.
Ne yapmıştı sana hayatını altüst edip, duyguların karman çorman yapacak kadar…
Neydi bu yabancının seni mutlu edip, heyecanlanmana sebep olan hareketi?
Gülümsemesi miydi yoksa?
Yoksa gizemliliğimiydi?
Hayır, hayır… Bunlarda değildi…
Peki, neden onu görünce bu kadar çok heyecanlanıyordun?
Binlerce cevapsız sorular beynini kemiriyordu.
Adını bile bilmediğin bir yabancı, seni bu kadar çok heyecanlandırabiliyor iken, nasıl olurda yanına gidip konuşabilirdin.
Günler geçer
Ve bir gün…
Gizemler ülkesindeki yabancı gelir ve seninle konuşur.
Günler geçmiş ve artık ilişkiniz de başlamıştır.
Birlikteliğiniz başlamış olsa da senin duyguların her geçen gün artmakta onunla aynı havayı teneffüs etmenin huzuru ile uykusuz gecelerin devam etmektedir.
Artık ilişkiniz başlayalı günler aylar geçmiştir.
Onun yanındayken zamanın bile an oluyordur.
İlişkinizin hiç bitmemesi onu kaybetmemek için, milyonlarca dua edersin.
Onu kaybetmek korkusu içine sinmiş bir zehir gibidir.
Beynini kemiren seni günden güne zehirleyen bir kuşku…
O kadar çok seviyorsunuzdur ki kaybet düşüncesi bile seni çıldırtıyordur.
Sen onunla yediğin yemeğin fişlerini, ondan gelen mesajları, onun peçeteye yazdığı herhangi bir notları ‘‘el yazısı’’ dır diye saklıyorsundur belki de..
Farkında bile olmadan hala ona onu çok sevdiğini anlatabilmek adına sürprizler yapmaya da devam ediyorsundur…
Ve bir sonbahar günü…
Nedense, hep ayrılıklar sonbahar gününde yaşanır.
Sen onun senin hayatında olmasının senin için ne kadar büyük bir hediye olduğunun içinden Yaradan’ına binlerce teşekkür ederken,
O bakmaya kıyamadığın, o sevdiğin insan, o büyük aşkının sahibi,
O gizemler ülkesi yabancısı…
Başı önünde ‘artık bitsin’ der.
Büyük bir sessizlik ardından, ne dedi demeye başlarsın. Zaman durmuş, kelimeler tükenmiş hatta nefes alman bile güçleşmiştir artık.
Rüya bu yok, yok kesinlikle kâbus bu.
Yanlış anlamışsındır diye tekrar ettirirsin son sözünü.
Evet, kesinlikle artık bitsin demiştir.
Sanki bir şeyler daha söylüyordu.
Ama senin için hiçbir anlamı yoktur…
Senin için hayat bitmiş, cümleler çoktan tükenmiştir.
Kulaklarında o son cümlesi uğulduyordur.
Boğazına bir yumru da takılmıştır.
Ve içinde bir acı hissedersin o kadar büyük bir acıdır ki bu, ne kadar da tutmaya çalışsan kendini başarılı olamazsın.
Artık ne bir söz söyleyebiliyor, nede nefes alabiliyorsundur…
O umurunda bile olmayan dünyanın yıkımı sanki tam senin üzerinde yıkılmıştır.
….

İşte böyle bir an yaşarsanız, kendinize gelmeli ve asla onu suçlamadan,
Size bu kadar büyük bir aşkı yaşattığı için ona saygı duymalı,
Ve hoşça kal diyebilme gücüne sahip olabilmelisiniz.

Unutmak mı? Asla…

Onsuz yaşamayı öğrenmelisiniz sonuçta bu onun seçimiydi.
Ancak, onun açtığı yara kimsenin göremeyeceği bir yerde hep saklı kalacaktır