Merhaba değerli hemşerilerim yine yaz geldi İSPİR şimdi cıvıl cıvıldır herhalde Çoruh yine başını taşlara vura vura batuma doğru nazlı nazlı çağlamaktadır


Bilhassa pazartesi ve Cuma günleri çarşıda sağa sola aceleyle koşuşturan hemşerilerimi görür gibi oluyorum bu yaşıma geldim bir türlü anlayamadım köylerden ilçeye gelen arabalar en geç saat üçte ilçeyi terk ediyorlar yani akşamı bekleyen pek az insan var bu acele bu telaş niye anlayabilmiş deyilim


Yetmiş li yılların başlarında benim ve benim yaşımda olanların en büyük sevinci kasabaya yani ispire gitmekti kendi köyüm olan Yeşilyurt tan (ahprik) yedigöze ye(karap) kadar o küçük adımlarımızla ve büyük hayallerimizle yorulmadan yürürdük karaptaki tek araç karaplı şevket abinin kamyonu idi onun belli bir uğraştan sonra çalışan motorunun vermiş olduğu sesi ve bol miktarda dumanı bizi sevince boğardı kimi zaman babamızla kimi zaman dedemizle ispirde çayın kenarında yediğimiz bir dilim karpuzun tadına benzeyen bir karpuz hayatımda yemadim o zamanın karpuzları sanki daha bir başkaydı gibi geliyor bana


Hele hele köye dönerken fırından aldığımız bir iki ekmeyi köye götürüp sofraya koyduğumuzda fırın ekmeyinin bir duruşu bir havası vardı anlatamam hatta bir arkadaşım kasabadan gelen fırın ekmeğini köydeki tandır ekmeğine katık yapmıştı biz bu kadar görebildik bizim büyüklerimiz bizden dahada zor şartlar altında o bölgede yaşam savaşı vermişlerdi bizim köyde meyve boldur köydeki meyveleri sepetlere doldurarak günlerce yol yürüyüp ta çörmeli derelerine yani bayburda yakın köylere kadar yürüyüp buğdayla takas edip evine aş taşımışlardır



Yani bugün ne kadar şükretsek azdır artık her köyde ekmek her köyde meyve boldur genç kardeşlerim

Bilmeyebilr hatta bir fantezi zannedeler ama bu bir gerçektir


Peki ispirden erzuruma anımız yokmu tabiki var bilirsiniz yine büyüklerimiz her zaman şunu söylerlerdi yegenim sen sen ol yollardaki loğantalarda yemek yeme çünkü yemekleri bayat midemi,zi


Bozuyor bizde inanırdık daha sonraları anladıkki bu mide bozulmalarının sebebi tamamen ekonomik sebeplerden dolayı imiş bir gün otobüsle erzuruma gidiyoruz otobüs bu günkü atobüsler gibi iki saatte erzuruma gidemiyordu araçların kalitesinden ziyade yollar bozuktu yani her şey normal seyrederse en az dört saatti buda yolda bir yemek molası vermek icap ediyordu mola verilen yer şaban köprübaşıydı genelde şöförler ve cebi dolu olanlar yemek yer malum sorunları olanlar otobüsün sağında ve solunda volta atarken lokantada yemek yiyenleride göz ucuyla süzerlerdi bazıları beraberinde getirdiği ekmeyi peyniri otobüste koltuğunde yerdi bende onlardan biriydim tabi çocuktum otobüsün ön koltuğunda iki sakallı amca otururken birbirlerine ola gardaş gaç sahattur amburadayuh ne zaman gideceyük gibi konuşurken yolcular otobüse binmeye başladılar tabi otobüsün şöförüde tam koltuğuna oturdu gözünü sevdiyim sanki boeing 727 kullanacak kasıla kasıla yerleşirken öndeki yolcu kendi kendine mırıldanırken şöföründe duymasını istiyordu ve şöyle dedi


Haci ( o dönemler otobüsler hacca gittikleri için dolayısıyla şöförlerin bir çoğu hacıydı) nerede galdın bi sahattur seni beylirük deyince kaptan geri bile dönmeden sigarasını tüttürürken şöyle dedi GARDAŞ NE BEYLİRDİN DAHAN YOL GİDEYDİN ben cocuk kafamla kaptanın yocuları kazımadığını anladım çünkü tek otobüs tek şöför kol omuzdan kırıktı



Hepinize mutlu huzurlu bir yaz geçirmenizi dilerken dahada ekonomik ve sosyal anlamda gelişmiş bir ülke ve aynı oranda gelişmiş bir ispir diliyorum



Sağlıcakla kalın