Duvarlar bilirim kelepçe sesinde küflü türkülerle dokunan

ayazı, acılı tükenmişlikler zemherisi

mahkum bir sestir içimdeki

kendini saçlarına tel tel prangalamış

ve zaman ölümdür

akrebi yoklukla varlık arası

gözlerinsizliğimde takılıp kalmış...

ve diyorum mahkum bir sestir içimdeki...

prangası acıtır kanayan bileklerimi

suçu özlemek olan her faninin

feryadı kulaklarımda sus olur.

ve zaman ölümdür

azrailse sessiz bekler kan dinsin diye...



kelimeler, en acımasız halleriyle sırıtıyorlar acizliğime

her cevap bir cinayet sebebi,

her sual bir intihar olurken soru işaretlerinde

en avaz çığlıklarıyla gömüyorlar şiirleri

şairler ecel olup ölüm bakıyorlar

ve dilim kendi kıyımında tüketirken zamanı

hüzünler bırakılıyor suskunluğumun üstüne

ama noktası konulamıyor aşkın

her bakışa bir virgül atıyorum

her acıya üç nokta…

ve işte mahkum bir sestir içimdeki

anlamsızlaşmış alfabe kırıntılarını

sayısı belirsiz noktalarla biçimlendiriyorsa

karşı kıyıda duran martı, kanadını bu sefer

hüzün dolu kaldırmıyorsa

ve karanlıksa yine gece

kimse bilmez

yalnızlığımın sensizliklik olmadığını

şimdi sallanan sandalye

idam sehpası haşmetindeyse

korkmuyorum zamandan

keşfedilmemiş sırlar sakladım içimde

ve şimdi biliyorum ki

ne ben, ne sevdam

asıl zamandır ölümlü olan...





ve zamana yenik bir aşkın tam göbeğinde

yanyana durur akrep ile yelkovan

bir yanda yalnızlık türküleri söylenir

benimse şiirler geçer aklımın kalabalığından

“ölümdür yaşanan tek başına

aşk iki kişiliktir…” der şair

oysa ayrılık da öyledir..!

giden cellat olur kalansa kurban

ve bu defa aşktır tek başına yaşanan

ölüm iki kişiliktir

biri cellat...diğeri kurban..!



GeCeYDi & uÇuKMaVi